DISQUS

Billur · 5 months ago

Önce şu cümle vurdu beni: "Dürüstçe konuşsak kendimizle. Bunu yapabilmek için hiçliğin ortasına gitmemize gerek kalmasa. Gürültüdeki sessizliği bulsak". Yine direndim farketmeksizin gözümden bir damla yaş süzülmesin diye. Sonra arkasından "Direnme, direndiğin şey kalıcı olur" lafı geldi. Ben sanırım hayatı geçici yaşayamadığım için her zaman bir şeylerin eksikliğini hissediyorum. Kalıcılık meğer istendik bir şey değilmiş, hatıralara direniyoruz, seneler sonra kalbimizi küflendirmiş buluyoruz. Off deniz bi anda bunalım yaptım yine...

denizural · 5 months ago

İş yerinden Duygu da aynı şekilde "okudum ve dinledim, öf, çok fena oldum, bunalım oldum, püü sana" dedi. Halbuki ben, senin de alıntıladığın cümleleri ilk okuduğumda şöyle hissettim: Aslında her şeyi biz, kendimiz gereksizce karmaşıklaştırıyor, sonra da işin içinden çıkamıyoruz. Yıldızları izlerken aslında, kendi küçüklüğümüzü görerek bu durumu hatırlıyoruz. Direnmemeli, üzerine bu kadar gitmemeli, bir şehri değiştirmek istiyorsak önce onu sevmeli örneğin. Direnmemekten, serin sular içerisindeyken çıkardığım sonuç bu oldu.

Ben senin hayatı geçici olarak yaşamadığını biliyor ve çoğu zaman bunu takdir ediyorum, mesela. Küflenen değil, hep tazelenen bir kalp görüyorum, mesela. Özlemişim lan seni, bana hep farklı bir bakış açısı sunmanı en çok. :)