Sonuna kadar burdayım, arkanda, sağında solunda... Yolundaki en büyük engeli kaldırıyorsun sanki...
Billur
· 5 months ago
Kriz falan bahane Denizciğim bulan buluyor iş. Bence eminim senin de önünde güzel kapılar açılacak ama biraz sabretmen gerekebilir. Hem sen bayadır ordasın kuşun yuvadan uçma vakti bence çoktan gelmiş. Yolun ve önün hep açık olsun...
denizural
· 5 months ago
Teşekkür ederim canlarım benim, hepiniz iyi ki varsınız. Bu kararı verdiğim 'an'dan beri kendimi çok daha değerli ve önemli hissediyorum.
Şu an itibari ile halen konuşabilmiş değilim. Bir türlü ortam oluşmadı. Dün akşam Berfu ve Beyza'nın dediği gibi 'tazminatımı verin gideyim, yoksa takılırım ben buralarda' diyeceğim. Hadi bakalım.
Buraya yazarım gelişmeleri.
melosa
· 5 months ago
ani verdiğim kararlar hep daha güzel şeyler getirdi bana... umarım senin için de öyle olur.
The other Billur
· 5 months ago
mutlu olmadığın bir yerde korku ve endişelerinle Truman gibi hergün aynı sabaha uyandığın bir hayat sürmendense kapıyı çarpıp çıkmanı derinden destekliyorum. Sana iş mi yok Denizcim :)
denizural
· 5 months ago
Bu destekle uçarım ben yakında :)
Aynı müdüre sahip bir başka bölüm arkadaşım (tamamen birbirimizden habersiz olarak) konuşmak üzere odaya girdi şimdi. Ben de az sonra gireceğim, sıra numarası aldım. "Artık çok bariz değil mi? Sorun bizde değil, sende" diyeceğim, ehe.
denizural
· 5 months ago
Ve karar:
Emiliana Torrini'nin bir şarkısı vardır -Unemployed in Summertime. Hah, onu dinliyorum şimdi. Ve çok neşeli, rahatlamış bir şekilde dinliyorum. Öyle güzel bir ayrılış oldu ki, durumu böyle hayal ettiğimde kendime hep "ulen amma da pollyanna'sın ha, olur mu hiç öyle güzel şey" diyordum. Oldu valla :)
Ben konuşmaya gittiğimde müdürümü gayet mahcup bir şekilde gördüm karşımda. "Ben de sizinle konuşacaktım" dedi. Sorunlardan, benim aslında ne kadar iyi bir eleman olduğumdan filan bahsetti uzun uzun. Ama yollarımızı ayırmamız gerektiğini söyledi en sonunda. İnsan Kaynakları müdürü de geldi. Geyik yaptık biraz, güldük eğlendik. Tazminat vs. her şey tamamdır, tüm haklarımı alacağım. Hatta biraz mahcup oldukları için daha bile fazlasını verebilirler.
İyi ki, bu yazıyı yazdığım günkü sinirle gidip konuşmamışım. Buradaki arkadaşlarımı bırakacağım için (ki görüşmeyi asla kesmeyeceğim Düykü gibi insanlar var) içimde minik bir burukluk var elbette. Ama onun dışında hiçbir şeyden korkmuyorum. Çok güzel bir sonuç elde ettim.
Hepinize desteğiniz için teşekkür ederim canlarım ciğerlerim! :)
anonymouse
· 5 months ago
burayı arada bi takip ederim, d.ural neler yazmış, neler okuyor bu aralar diye bi göz gezdiririm. perşembe günü(2temmuz) sabah ayaklarımı sürüyerek, bugün işten ayrılsam artık diye gittim şirkete. daha öğle vakti olmamıştı ki, patron/müdürle konuşuyor buldum kendimi. ben kendime usturuplu bi son dilerken, şartlar da geri durmamış (mesela -benim sadık yarim- tübitak desteğini projeden çekmiş) bana karşılıklı uzlaşmamızın bikaç dakkayı bulmadığı bir son hazırlamış =). bi anda oluverdi herşey. uzun zamandır odtüde böyle rahat böyle aylak yürümemiştim hehe. iyi şanslar (şu şarkıya bi bakayım)
denizural
· 5 months ago
Aha, müthiş! Hayat artık dayanamayıp bizim için kurtarma operasyonu başlatmış gibi.
böyle rahat böyle aylak yürümek nasıldır çok iyi biliyorum. nasıl da güzel değil mi, kuş gibi!
Çok teşekkür ederim, sana da iyi şanslar -bu gazla bir süre şanssızlık yaşamazmışız gibi geliyor zaten, ehe.
Berfu
· 5 months ago
Kuzum, cok sevindim beee, ohh beee. tazminata ayrica sevindim. Kas'ta islatiriz artik. Yani hayatlara diyelim...
infragilisettenera
· 5 months ago
Sana söyleyemedim bile ne kadar üzüldüğümü, sevindiğimi, içimden geçenleri... sen biliyosun ama di mi neden sus geldiğini bana...
Gündüz içime akıttığım şimdi dışıma akabiliyo nihayet...
çok özlicem seni çoook!
Pinar
· 5 months ago
Kuzum su anda senin saatinle sabahin ikisi. Yarin arayacagim seni, sesini duymam lazim.
Yolun acik olacak eminim buna.
denizural
· 5 months ago
Bu sabah itibariyle şirkette haberi duymayan kalmamış. Sabah canım mutfak görevlimiz Ayşe Abla sarıldı, ağladı. Bulutların pamuktan yapıldığını sanan Ceren bile bir garip oldu. Ama Düyk, şu yorumundan sonra fark ettim, ben giderken ağlayacağım herhalde, çokça hem de.
Ablacım, akşam ne seni ne de annemleri arayabildim, af. Annemlerin hala haberi yok. Zira beraber çalıştığımız, ortak müdüre ve dertlere sahip olduğumuz, benim işlerimin üzerine yıkılmak isteneceği muhtemel gülüm Oya'da kaldım, onu sakinleştirmek lazımdı biraz. Bugün konuşacağım. Akşam görüşürüz.
All Comments
Şu an itibari ile halen konuşabilmiş değilim. Bir türlü ortam oluşmadı. Dün akşam Berfu ve Beyza'nın dediği gibi 'tazminatımı verin gideyim, yoksa takılırım ben buralarda' diyeceğim. Hadi bakalım.
Buraya yazarım gelişmeleri.
Aynı müdüre sahip bir başka bölüm arkadaşım (tamamen birbirimizden habersiz olarak) konuşmak üzere odaya girdi şimdi. Ben de az sonra gireceğim, sıra numarası aldım. "Artık çok bariz değil mi? Sorun bizde değil, sende" diyeceğim, ehe.
Emiliana Torrini'nin bir şarkısı vardır -Unemployed in Summertime.
Hah, onu dinliyorum şimdi. Ve çok neşeli, rahatlamış bir şekilde dinliyorum. Öyle güzel bir ayrılış oldu ki, durumu böyle hayal ettiğimde kendime hep "ulen amma da pollyanna'sın ha, olur mu hiç öyle güzel şey" diyordum. Oldu valla :)
Ben konuşmaya gittiğimde müdürümü gayet mahcup bir şekilde gördüm karşımda. "Ben de sizinle konuşacaktım" dedi. Sorunlardan, benim aslında ne kadar iyi bir eleman olduğumdan filan bahsetti uzun uzun. Ama yollarımızı ayırmamız gerektiğini söyledi en sonunda. İnsan Kaynakları müdürü de geldi. Geyik yaptık biraz, güldük eğlendik. Tazminat vs. her şey tamamdır, tüm haklarımı alacağım. Hatta biraz mahcup oldukları için daha bile fazlasını verebilirler.
İyi ki, bu yazıyı yazdığım günkü sinirle gidip konuşmamışım. Buradaki arkadaşlarımı bırakacağım için (ki görüşmeyi asla kesmeyeceğim Düykü gibi insanlar var) içimde minik bir burukluk var elbette. Ama onun dışında hiçbir şeyden korkmuyorum. Çok güzel bir sonuç elde ettim.
Hepinize desteğiniz için teşekkür ederim canlarım ciğerlerim! :)
perşembe günü(2temmuz) sabah ayaklarımı sürüyerek, bugün işten ayrılsam artık diye gittim şirkete. daha öğle vakti olmamıştı ki, patron/müdürle konuşuyor buldum kendimi. ben kendime usturuplu bi son dilerken, şartlar da geri durmamış (mesela -benim sadık yarim- tübitak desteğini projeden çekmiş) bana karşılıklı uzlaşmamızın bikaç dakkayı bulmadığı bir son hazırlamış =). bi anda oluverdi herşey. uzun zamandır odtüde böyle rahat böyle aylak yürümemiştim hehe.
iyi şanslar (şu şarkıya bi bakayım)
böyle rahat böyle aylak yürümek nasıldır çok iyi biliyorum. nasıl da güzel değil mi, kuş gibi!
Çok teşekkür ederim, sana da iyi şanslar -bu gazla bir süre şanssızlık yaşamazmışız gibi geliyor zaten, ehe.
Gündüz içime akıttığım şimdi dışıma akabiliyo nihayet...
çok özlicem seni çoook!
Yolun acik olacak eminim buna.
Ablacım, akşam ne seni ne de annemleri arayabildim, af. Annemlerin hala haberi yok. Zira beraber çalıştığımız, ortak müdüre ve dertlere sahip olduğumuz, benim işlerimin üzerine yıkılmak isteneceği muhtemel gülüm Oya'da kaldım, onu sakinleştirmek lazımdı biraz. Bugün konuşacağım. Akşam görüşürüz.